عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 359

است که نعمت های حضرت او را بجا و در راهی که او دستور داده مصرف کنی.

از زیر سایۀ رحمت و عظمت و جلال او به وسیلۀ عصیان و گناه بیرون مرو که به گمراهی افتاده و چنگال خطرناک هلاکت گریبانت را خواهد گرفت و در این صورت دچار سوء عاقبت شده و به غضب الهی گرفتار خواهی شد.

البته به این معنا توجه داشته باش که استقامت و صبر در راه دین و قرار داشتن در مدار شکر و بندگی همراه با انواع ابتلائات و سختی هاست،گرچه در راه خدا دچار ناراحتی و گرفتاری و ابتلا و سختی شوی با آن سختی ها و رنج ها بساز و بدان که ابتلائات و رنج ها و مصائبی که ساخته تو نبوده و از جانب حق به تو می رسد قرین با کرامت و موجب قرب و نورانیّت و جلب رضا و خشنودی حق است گرچه بین بلاها و عنایات فاصله باشد،آه ! که تا چه اندازه این مشکلات و سختی های در راه خدا موجبات توفیق و سعادت انسان را فراهم می نماید ! !

آنان که از طریق معرفت به او،قلبشان به نور عشق منوّر شد،در راه رسیدن به قرب و وصال او از هیچ حادثه ای نهراسیدند و در برابر هیچ مصیبتی کمر خم نکردند و از برخورد با مشکلات و ابتلائات و سختی ها خسته نشدند،عشق تا رساندن آنان به معشوق محرک و مربی شان بود.