عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 362

[ وَ فیهِ جِماعُ کُلِّ عِبادَهٍ صالِحَهٍ وَ بِهِ وَصَلَ مَنْ وَصَلَ الَی الدَّرَجاتِ الْعُلیٰ وَ الرُّتَبِ الْقُصْویٰ وَ بِهِ عاشَ مَنْ عاشَ مَعَ اللّهِ بِالْحَیاهِ الطَّیِّبَهِ وَ الْاُنْسِ الدّائِمِ.قالَ اللّهُ تَعالی: [ إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنّٰاتٍ وَ نَهَرٍ* فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ ] (1)]

تقوا مجموعه هر عبادت شایسته ای است،هرکس به آن آراسته شود و به دست آوردن آن را توفیق یابد،به درجات بلند و مرتبه های عالی رسیده و هرکس به حیات طیّبه زندگی کرده به کمک تقوا زندگی کرده،به وسیلۀ تقوا انس همیشگی با حضرت حق و حقایق الهیه و فیوضات ربانیه میسّر است.

خداوند بزرگ در پایان سورۀ قمر می فرماید:

یقیناً پرهیزکاران در بهشت ها و [ کنار ] نهرها هستند؛*در جایگاهی حق و پسندیده نزد پادشاهی توانا.

ای بی نیاز آمده ام بر در تو باز***بر درگه قبول تو آورده ام نیاز

امیدوار بر در لطفت فتاده ام*** امید کز درت نشوم ناامید باز

دل زان توست بر سر کویت فکنده ام*** زیرا به دل تویی که تو دانیش جمله راز

گر یک نظرکنی به دل سوخته جگر*** بازش رهایی از تف هجران جانگداز

از کارسازی دل خود عاجز آمدم*** از لطف خویش کار دل خسته ام بساز(2)

در صدق