عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 371

منافقان برای ریا و جلب منافع دنیا مبادرت به عبادت و کردار نیک می نمایند، ولی چون ایمان و اخلاص و عقیده ندارند،آن عبادت و کردار در بارگاه حضرت حق ارزش ندارد و در آخرت باری از دوش آنان برنمی دارد،عمل مردم مؤمن رحمت و کار منافق نقمت است.

نماز منافق در پی جنگ و ستیز با حق و از برای مکر و خدعه و نیرنگ و نماز مؤمن برای رسیدن به مقام قرب و کسب نجات در روز قیامت است.

آن منافق با موافق در نماز***از پی استیزه(1) آید نه نیاز

در نماز و روزه و حج و زکات*** با منافق مؤمنان در برد و مات

مؤمنان را برد باشد عاقبت*** بر منافق مات اندر آخرت

هر یکی سوی مقام خود رود*** هر یکی بر وفق نام خود رود

مؤمنش خوانند جانش خوش شو*** دور منافق تیز و پر آتش شود(2)

صدق در عمل

هنگامی که بر اثر معرفت،نسبت به حقایق هستی و به خصوص وجود مقدّس حضرت او یقین حاصل شود و قلب به شؤون حضرت دوست تسلیم گردد و دل به زلف گره گیر عشق محبوب پیوند بخورد و آدمی تحقق قیامت و روز حساب را که وعدۀ حضرت یار است با تمام وجود حس کند،عمل و کار و کوشش بر مبنای این حالات ملکوتی و واقعیّات ربّانی صورت می گیرد و نور ایمان به حق و قیامت و نبوت و ولایت در تمام حرکات جلوه گر می شود،در این وقت این عمل را عمل صادقانه می گویند.