عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 377

[ وَ الصّادِقُ حَقّاً هُوَ الَّذی یُصَدِّقُ کُلَّ کاذِبٍ بِحَقیقَهِ صِدْقِ ما لَدَیْهِ وَ هُوَ الْمَعْنَی الَّذی لا یُسْمَعُ مَعَهُ سِواهُ اوْ ضِدُّهُ مِثْلُ آدَمَ علیه السلام صَدَّقَ ابْلیسَ فی کِذْبِهِ حینَ اقْسَمَ لَهُ کاذِباً لِعَدَمِ ما بِهِ مِنَ الْکِذْبِ فی آدَمَ علیه السلام قالَ اللّهُ تَعالی: [ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ] (1).وَ لِاَنَّ ابْلیسَ ابْدَعَ شَیْئاً کانَ اوَّلَ مَنْ ابْدَعَهُ وَ هُوَ غَیْرُ مَعْهودٍ ظاهِراً وَ باطِناً فَخَسِرَ هُوَ بِکِذْبِهِ عَلیٰ مَعْنیٰ لَمْ یَنْتَفِعْ مِنْ صِدْقِ آدَمَ علیه السلام عَلیٰ بَقاءِ الْاَبَدِ.وَ افادَ آدَمَ علیه السلام بِتَصْدیقِهِ کِذْبَهُ بِشَهادَهِ الْمَلائِکَهِ بِنَفْیِ عَزْمِهِ عَمّا یُضادُّ عَهْدَهُ فِی الْحَقیقَهِ عَلیٰ مَعْنیٰ لَمْ یَنْتَقِضْ مِنِ اصْطِفائِهِ بِکِذْبِهِ شَیْئاً ]

نور صدق

به حقیقت کسی که آراسته به صدق است به مقتضای صدقش کذب و تقلّب را در افراد کاذب ندیده و ظاهر اعمال آنان را حمل به صحت و صدق نموده، اظهارات آنان را تصدیق می نماید،آری،این همان نور صدق و حقیقت معناست که غیر از این از آن انتظاری نیست.

چنان که حضرت آدم ابلیس را در اظهار کذب او چون قسم خورد تصدیق نمود