عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 379

[ فَالصِّدْقُ صِفَهُ الصّادِقِ،وَ حَقیقَهُ الصِّدْقِ ما یَقْتَضی تَزْکِیَهَ اللّهِ لِعَبْدِهِ کَما ذَکَرَ عَنْ صِدْقِ عیسیٰ علیه السلام فِی الْقِیامَهِ بِسَبَبِ ما اشارَ الَیْهِ مِنْ صِدْقِهِ وَ هُوَ مِرْآهٌ لِلصّادِقینَ من رجال امه محمد صلی الله علیه و آله،فقال اللّه تعالی: [ هٰذٰا یَوْمُ یَنْفَعُ الصّٰادِقِینَ صِدْقُهُمْ ] (1)]

صفت صادق

صدق یکی از صفات عالی انسانی و ملکوتی است و این حقیقت الهیّه در اثر تهذیب و تزکیه حاصل می شود و هم چنین حصول صدق موجب برائت و تزکیۀ انسان از سیّئات و قبائح اعمال می شود،چنانکه حضرت عیسی در نتیجۀ ظهور صدق از جانب پروردگار عالم تزکیه و تبرئه شد و مورد ستایش قرار گرفت و آن حضرت آیینۀ نشان دهندۀ صادقان از امت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله است.

خداوند متعال می فرماید:

در روز جزا صادقین از صدق خود بهره می گیرند.

و صدق به هر اندازه که در وجود آدمی برقرار و ثابت گردد،به همان اندازه تزکیه و پاکی بیاید.