عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 74

[ وَ اخْفِ سِرَّکَ مِنَ الْخَلْقِ مَا اسْتَطَعْتَ وَ اجْعَلْ طٰاعَتَکَ لِلّهِ بِمَنْزِلَهِ روحِکَ مِنْ جَسَدِکَ،وَ لْیَکُنْ مُعْتَبِراً حٰالُکَ مٰا تُحَقِّقُهُ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ بٰارِئِکَ وَ اسْتَعِنْ بِاللّهِ فی جَمیعِ امُورِکَ مُتَضَرِّعاً الَیْهِ آناءَ اللَّیل و النَّهٰارِ ]

رضای حق در طاعت

اسرار باطن و امورت را از مردم بپوشان که اذاعۀ سرّ موجب پشیمانی است.

طاعت و بندگیت را محض رضای حق قرار بده و این طاعت را در زندگی خود به منزلۀ روح برای جسد ببین،جسدی که روح ندارد خیر ندارد و انسانی که طاعت ندارد سعادت و سلامت ندارد و چنان که مفارقت روح از بدن سخت و دشوار است،سعی کن حال و وضعت نسبت به طاعت حق آن چنان باشد که مفارقت از طاعت برای تو اشد سختی ها جلوه کند.

بین خود و خدایت را اصلاح کن و سعی و کوششت بر این باشد که مرضیّ حق باشی گر چه خلق تو را نپسندند و دوست نداشته باشند.

روز و شب به درگاه دوست تضرع و زاری بر و در تمام امور ظاهر و باطنت از حضرت حق طلب استعانت کن که یاری جز او و مددکاری جز وی برای تو نیست.

ای خدای من،من آنم کز کرم***سوی هستی دادیم ره از عدم

ذات بی چونت چو کرد آهنگ جود ***هیچ را داد از کرامت هرچه بود