عرفان اسلامی جلد 11 صفحه 86

لَقَدْ جٰاءَتْ رُسُلُ رَبِّنٰا بِالْحَقِّ وَ نُودُوا أَنْ تِلْکُمُ الْجَنَّهُ أُورِثْتُمُوهٰا بِمٰا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ] (1).

و کسانی که ایمان آوردند و [ به اندازۀ طاقت خود ] کارهای شایسته انجام دادند،اهل بهشت اند و در آن جاودانه اند،[ چرا که ] ما هیچ کس را جز به اندازۀ طاقتش تکلیف نمی کنیم.*و آنچه از کینه و خشم در سینه های آنان است،بَر می کنیم [ تا در بهشت با خوشی و سلامت کامل کنار هم زندگی کنند؛] از زیر [ کاخ ها و عمارت های ]شان نهرها جاری است و می گویند:

و همه ستایش ها ویژۀ خداست که ما را به این [ نعمت ها ] هدایت کرد،و اگر خدا ما را هدایت نمی کرد هدایت نمی یافتیم،مسلماً پیامبران پروردگارمان حق را به سوی ما آوردند،و ندایشان می دهند به پاداش اعمال شایسته ای که همواره انجام می دادید،این بهشت را به ارث بردید.

کتاب های آسمانی

[ کٰانَ النّٰاسُ أُمَّهً وٰاحِدَهً فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِیِّینَ مُبَشِّرِینَ وَ مُنْذِرِینَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتٰابَ بِالْحَقِّ لِیَحْکُمَ بَیْنَ النّٰاسِ فِیمَا اخْتَلَفُوا فِیهِ ] (2).

مردم [در ابتدای تشکیل اجتماع] گروهی واحد و یک دست بودند [ و اختلاف و تضادی در امور زندگی نداشتند ]،پس [ از پدید آمدن اختلاف و تضاد ] خدا پیامبرانی را مژده دهنده و بیم رسان برانگیخت،و با آنان به درستی و راستی کتاب را نازل کرد،تا میان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند،داوری کند.