عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 119

و کدام انسان تا روز قیامت ما فوق امام است ؟ که امام ما فوق همه در تمام جهات معنوی و امور انسانی است و حسد از وی به هیچ وجه معنا ندارد.

امام را جایز نیست بر کسی و چیزی غضب کند که روح امام از آسمان ها گسترده تر و حلم و حوصله و صبرش از تمام جهانیان بیشتر است.

بر امام جایز نیست از شهوت پیروی کند که پیروی از شهوت مقدم داشتن دنیا بر آخرت و باطل بر حضرت حق است و این برنامه از وجود امام جداً به دور است (1).

چه خوب است ما هم به انبیا و ائمه علیهم السلام اقتدا کرده،با به تمرین گذاشتن حالات معنوی از حرص و حسد و غضب و شهوت پرهیز کرده و به مقام امن الهی وارد شده و خویش را از هر شرّ و خطری حفظ نماییم.

از تورات زمان حضرت موسی نقل شده:

قَنَعَ ابْنُ آدَمَ فَاسْتَغْنیٰ،اعْتَزَلَ النّاسَ فَسَلِمَ،تَرَکَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرًّا،تَرَکَ الْحَسَدَ فَظَهَرَتْ مُرُوَّتُهُ،صَبَرَ قَلیلاً فَتَمَتَّعَ طَویلاً (2).

فرزند آدم از حرام به حلال قناعت کرد بی نیاز شد،از نابکاران کناره گرفت در سلامت آمد.شهوات را ترک کرد،به آزادی رسید.حسد را از خود دور داشت،مردانگی اش آشکار شد.مدت اندکی صبر کرد،به بهرۀ طولانی دست یافت.

به قول عارف شیدا و عاشق بینا،فیض کاشانی:

عرصۀ لامکان سرای من است***این کهن خاکدان چه جای من است

دلم از غصه خون شدی گر نه*** مونس جان من خدای من است