عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 132

سیّم: شفقت کردن است بر همه کس و شفقت کردن آن باشد که با مردم چیزی گویند و چیزی کنند که مردم چون به آن کار کنند در دنیا و آخرت سود برند و اهل شفقت نصیحت و ادب کنند و اهل علم نصیحت کنند و اهل قدرت ادب کنند تا مردم از یکدیگر ایمن باشند.

چهارم: تواضع است با همه کس،مردم را عزیز دارد و به چشم حرمت و عزت در همه کس نگاه کند.

پنجم: رضا و تسلیم و آزادی و فراغت است.

ششم: توکّل و صبر است و تحمّل.

هفتم: بی طمعی است که طمع امّ الخبایث است.

هشتم: قناعت است که قناعت و فراغت است که سالک را بجایی رساند.

نهم: آزار نارسانیدن است و راحت رسانیدن به همه کس.

دهم: تمکین است.ای درویش ! کار،تمکین و استقامت و ثبات دارد.

این است علامات اهل حقیقت و این است عمل اهل حقیقت،هرکه دارد مبارکش باد،سالک تا در علم و حکمت به کمال نرسد و سیر الی اللّه و سیر فی اللّه را تمام نکند این علامات و این صفات و این اخلاق در وی پیدا نیاید.

تشنۀ خویش کن مده آبم***عاشق خویش کن ببر خوابم

تا شب و روز در نماز آیم ***ای خیال خوش تو محرابم

گر خیال تو در فنا یابم ***در زمان سوی مرگ بشتابم

رحمتی آر و پادشاهی کن ***کاین فراق تو برنمی تابم(1)

من علاقه داشتم در این فصل به آیات قرآن مجید که در باب تقوا نازل شده اشاره