عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 142

گناه خویش خودم دوزخ هم خود*** اگر ز خویش برستم ز هول پل رستم

به روی من ز سوی حق گشود چندین در***ز سوی خویش دری چون به روی خود بستم

ز خود اگر نکنم خویش را رسم به خدا*** به وصل او نرسم تا به خویش پابستم

مگیر بر من مسکین اگر بدی کردم ***که تو کریمی و من از خرد تهی هستم

با توجه به آیات و روایاتی که گذشت گمان نمی رود،در تمام هستی سرمایه ای برای انسان پرسودتر و ثمربخش تر از تقوا باشد.

اولیا و عاشقان،همیشه دنبال این بودند که در سیر و سلوک خود و در سفر به سوی جناب دوست به قلّه با عظمت تقوا برسند.

تقوا حصن حصینی است که هرکس به آن راه پیدا کند از تمام خطرات دنیا و آخرت برهد و خشنودی حضرت ربّ العالمین را به آن وسیله به دست آورد.

زندگی بدون تقوا در معرض انواع خطرات و بلاهاست و بدون قوه و قدرت پرهیزکاری رهیدن از آن خطرات کاری محال است.

این چند روزه دنیا را با گناه سپری نکنید و عمر گرانمایه را با شیطان و هوا معامله ننمایید که سراسر خسارت است.