کتابخانه بالقرآن

عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 146

صفحه 146

ایمانش برتر است و جوهر روحش صاف تر است بیشتر به تقوا و ترک محرّمات میل دارد و هرکه از تقوای بیشتر برخوردار است عبادتش خالص تر است و هرکه عبادتش خالص تر است قربش به حضرت دوست بیشتر است و هر عبادتی که اساس آن بر تقوا نیست آن عبادت مثل غباریست که در روی هوا پهن است،یعنی برای آن عبادت قدر و اعتبار نیست،چنان که حضرت حق می فرماید:

آیا کسی که بنای دین خود را بر تقوا بنا کرد بهترست یا آن که اساس دینش را بر کنار رودی گذاشت که زیر آن رود به مرور زمان بر اثر سیل تهی شده و جز ظاهری سست از آن نمانده است.

حقیقت تقوا طاعت بدون عصیان و ذکر بدون نسیان و علم منهای جهل و قبول غیر ردّ است.

اگر تو عاشقی غم را رها کن***عروسی بین و ماتم را رها کن

تو دریا باش و کشتی را برانداز*** تو عالِم باش و عالمَ را رها کن

چو آدم توبه کن وارد به جنّت*** چَه و زندان آدم را رها کن

برآ بر چرخ چون عیسی مریم*** خر عیسی مریم را رها کن

و گر در عشق یوسف کف بریدی*** هم او را گیر و مرهم را رها کن

و گر بیدار کردت زلف درهم ***خیال و خواب درهم را رها کن

نفخت فیه من روحی رسیده ست*** غم بیش و غم کم را رها کن

مسلم کن دل از هستی مسلم ***امید نامسلم را رها کن

بگیر ای شیرزاده خوی شیران*** سگان نامعلّم را رها کن(1)

1- 1)- مولوی.