عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 16

امام فرمود:برای آن بود که معنی و حقیقت پرسش خود را از حال من پیش از مذاکره دریابی،من نمی خواستم نسبت به آنچه باید می گفتم خود را روگردان ببینم،در حالی که پروردگار من بر حال من بینا و آگاه است و رو گردانی از حقیقت در صورتی واقع می شود که سخن می گفتم از موضوع توکل و پیش من درهمی موجود بود،پس در موضوع سؤال تو جایز نبود گفتار مگر بعد از انفاق و ایثار.در حقیقت این حکایت خوب دقت کن و سرّ آن را بیاب.در اینجا آن مرد صیحه ای زد و سپس تصمیم گرفت از آبادی بیرون رفته و با کسی انس نگیرد.

انس و رفاقت و مصاحبت و معاشرت سزاوار نیست،مگر با کسانی که انسان را به یاد حضرت حق انداخته و باعث رشد و کمال آدمی گردند.