عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 186

مٰا کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ ] (1).

چه کسی ستمکارتر از کسی است که به خدا دروغ می بندد،یا می گوید:به من وحی شده؛در حالی که چیزی به او وحی نشده است،و نیز کسی که بگوید:من به زودی مانند آنچه خدا نازل کرده نازل می کنم ؟ ! ای کاش ستمکاران را هنگامی که در سختی ها و شداید مرگ اند ببینی در حالی که فرشتگان دست های خود را [ به سوی آنان ] گشوده [ و فریاد می زنند ] جانتان را بیرون کنید،امروز [ که روز وارد شدن به جهان دیگر است ] به سبب سخنانی که به ناحق دربارۀ خدا می گفتید و از پذیرفتن آیات او تکبّر می کردید،به عذاب خوارکننده ای مجازات می شوید.*و [ لحظۀ ورود به جهان دیگر به آنان خطاب می شود:] همان گونه که شما را نخستین بار [ در رحم مادر تنها و دست خالی از همه چیز ] آفریدیم،اکنون هم تنها به نزد ما آمدید،و آنچه را در دنیا به شما داده بودیم پشت سر گذاشته و همه را از دست دادید، و شفیعانتان را که [ در ربوبیّت و عبادت ما ] شریک می پنداشتید،همراه شما نمی بینیم،یقیناً پیوندهای شما [ با همه چیز ] بریده،و آنچه را شریکان خدا گمان می کردید از دستتان رفته و گم شده است.

کتاب با ارزش«معادشناسی»پس از ذکر این آیه چنین می گوید:

این آیات بیان می کند که تمام جهاتی را که مورد اعتماد و اتکای انسان در دنیا بود،به وقت مرگ همۀ آن ها نابود می شود.

عمدۀ اتکا و اعتماد انسان در دنیا به دو چیز است: