عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 22

[ کَما قالَ الْاَوَّلُ:هَلَکَ الْعامِلونَ الَّا الْعابِدونَ وَ هَلَکَ الْعابِدونَ الَّا الْعالِمُونَ،وَ هَلَکَ الْعالِمُونَ الَّا الصّادِقونَ،وَ هَلَکَ الصّادِقونَ،الَّا الْمُخْلِصونَ وَ هَلَکَ الْمُخْلِصونَ الَّا الْمُتَّقونَ وَ هَلَکَ الْمُتَّقونَ الَّا الْمُوقِنونَ وَ انَّ الْمُوقِنینَ لَفی خَطَرٍ عَظیمٍ.

قالَ اللّهُ تَعالی لِنَبیِّهِ صلی الله علیه و آله: [ وَ اعْبُدْ رَبَّکَ حَتّٰی یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ ] (1)]

هلاکت انسان

امام اوّل حضرت مولی الموحدین علیه السلام فرموده است:

نابود می شوند عمل کنندگان مگر آنان که مشغول به بندگی و عبادتند،زیان می کنند عبادت کنندگان مگر آنان که دانا و آگاهند و هلاکند دانایان مگر آنان که همراه صدق و حقیقتند و زیان می کنند صادقان و درستکاران مگر آنان که با نیت خالصند و در زیانند مخلصان مگر آنان که اهل تقوایند و زیانکارند اهل تقوی مگر آنان که به درجۀ یقین رسیدند و اهل یقین باید پیوسته مراقب خود باشند؛زیرا همیشه در معرض خطرند.

انسان باید با تمام وجود و با همّتی عالی در مقام تحصیل صدق و اخلاص و تقوا