عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 254

وی اعتماد نمایند و از آلوده شدن به حرص و طمع بپرهیزند.

چون این حقایق را فراموش کنند یعنی در اتصال به دنیا از حدود حق فرا روند و از توکّل بگریزند و به حرص و طمع دچار گردند از طایفۀ هالکین شوند و از زمرۀ کسانی به حساب آیند که جز ادعای دروغ مایه ای ندارند.

آنان که در رشتۀ کسب و کار بدون توکّلند و مطیع دستورهای دوست نیستند جز مال حرام و اندوخته شبهه ناک برای آنان نماند،علامت متوکّل این است که در بذل مال امساک نداشته،بلکه دیگران را بر خود مقدّم کرده و از ایثار و انفاق خدشه ای در قلبش نیاید.

متّکی به حضرت حق بدنش در کسب و کار و قلبش در خضوع و خشوع نسبت به جناب اوست،چون تحصیل ثروت کرد خود را امین حق بیند و بر این اساس طبق رضای صاحب مال در مال تصرّف کند و باقی بودن و فانی شدن مال در نظرش یکسان گردد،در چنین حال بذل و انفاق و امساک و منعش برای خداست و هرگونه تصرّفش در ثروت و مال بر طبق برنامه های یار است.

زنده آن باشد که از خود رسته شد***در وجود زنده ای پیوسته شد

چیست پیوستن به او دل باختن*** خویش را در پای او انداختن

دست از تدبیر خود برداشتن*** اختیار خود به او بگذاشتن

گر همی خواهی حیات خوش گوار*** اختیار خود برو با او گذار