عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 267

بس نیست شگفت اگر به یاد آرد*** این کودک خردسال نادانش

نومید مشو که بس گل امید ***بشکفته ز خاطر پریشانش

باللّه نتواند آن که بندد کس ***آن در که گشود لطف یزدانش

خلقی اگرش عدوست هست ایمن*** آن کس که خدا بود نگهبانش

رضا از دیدگاه عرفان

اشاره

لاهیجی که در توضیح مسائل عرفانی قدرتی به سزا داشت در شرح این بیت که از عارف شبستری نقل شده:

ارادت با رضای حق شوم ضم*** رود چون موسی اندر باب اعظم

می گوید:ارادت و خواست سالک سایر به جانب حق،با رضای حق منضم شود و اصلاً غیر رضای حق در هیچ امری طلب ننماید و ارادت خود از میانه بردارد و در جمیع اقوال و افعال نظرش بر رضای الهی باشد نه به حظّ نفس خود و ارادت و رضای او در ارادت و رضای حق محو و متلاشی گشته،خواست الهی شده باشد، قوله تعالی:

[ ارْجِعِی إِلیٰ رَبِّکِ رٰاضِیَهً مَرْضِیَّهً ] (1).

به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد.

اشارت با بشارتی است بر آن که سیر رجوعی مشروط به رضاست و به انتفای شرط انتفای مشروط لازم است.گوییا این معنا دارد که راه به رجوع به جانب حق نیست مگر به رضا رود چون موسی اندر باب اعظم،یعنی چون ارادت او با رضای