عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 268

حق منضم شد،همچو موسی پیغمبر در باب اعظم یعنی در مقام رضا بازگشت به جانب الهی نماید.

مشایخ کبار فرموده اند:

الرِّضا بابُ اللّهِ الْاَعْظَمُ وَ جَنَّتُهُ الدُّنْیا.

مقام رضا باب اعظم خداوند است و باغستان مقام رضا،دنیاست که عرصه گاه تکلیف و مسئولیت است.

و تحقق به مقام رضا به حضرت موسی علیه السلام غالب بوده و قصّۀ آن حضرت دلالت بر این معنی دارد که از ابتدا تا انتها در رضا ید و بیضا نموده است و این آیۀ کریمه مؤید همین است:

[ وَ مٰا أَعْجَلَکَ عَنْ قَوْمِکَ یٰا مُوسیٰ* قٰالَ هُمْ أُولاٰءِ عَلیٰ أَثَرِی وَ عَجِلْتُ إِلَیْکَ رَبِّ لِتَرْضیٰ ] (1).

ای موسی ! چه چیز تو را شتابان کرد که قبل از قوم خود [ در آمدن به کوه طور ] پیشی گرفتی ؟*گفت:پروردگارا ! من به سوی تو شتافتم تا خشنود شوی.آنان گروهی هستند که اینک به دنبال من می آیند.

و حقیقت رضا بیرون آمدن بنده است از رضای خود به دخول در رضای محبوب و راضی شدن به هرچه حضرت خداوند دربارۀ وی ارادۀ آن چیز نموده باشد،به حیثیّتی که هیچ اراده و داعیۀ او بر خلاف ارادۀ اللّه نباشد.

[ وَ مٰا تَشٰاؤُنَ إِلاّٰ أَنْ یَشٰاءَ اللّٰهُ ] (2).