عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 282

آزمایش نکند،بلکه باید بخواهند راه موفّقیت در امتحان را پیش پای آنان بگذارد.

انسان باید هر امری از امور که از جانب حق برایش مقرر می گردد امتحان و آزمایش بداند و سعی کند براساس احوالات الهی درون و هماهنگ با رهنمودهای الهی در قرآن و هدایت انبیا و امامان علیهم السلام در اخبار از عهدۀ آزمایش و امتحان برآید تا از شقاوت و بدبختی دور شده و به سعادت ابدی و لذّت سرمدی برسد.

از آنجا که در جلد ششم این کتاب رؤوس و امّهات مسائل ابتلا و آزمایش ذکر شده است،در اینجا تنها به ترجمۀ اصل روایت اکتفا می شود.

ابتلا و آزمایش و گرفتاری هایی که از جانب دوست می رسد برای مؤمن زینت و برای اهل عقل و تدبّر کرامت است؛زیرا دچار شدن به آزمایش همراه با صبر و ثبات وسیلۀ محکم شدن ایمان و نورانی شدن باطن اوست.

اشرف موجودات فرمود:ما انبیا از لحاظ آزمایش و ابتلا شدیدترین مردمیم و سپس نزدیک تر به ما از این جهت مردم مؤمن و به همین ترتیب...

کسی که در سایۀ توجه و مراقبت حقّ طعم ابتلا را چشید،هر آینه لذت و خوشی او بیش از آن افرادی است که متنعّم به لذات مادی اند و نحوۀ لذّت آنان در برخورد به آزمایش به صورتی است که همیشه به رسیدن ابتلا علاقه مندند و مشتاق برخورد به آزمایشند.

آری،در سایۀ ابتلائات الهی و سختی ها انوار نعمت و رحمت فروزان است و برعکس در کنار انوار نعمت و وسعت مادی آتش های ابتلا قرار داده شده و در این دو مرحله بسیار کم هستند آنان که نجات یافته و به نتیجۀ دلخواه رسیده اند.