عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 283

[ وَ ما اثْنَی اللّهُ تَعالی عَلیٰ عَبْدٍ مِنْ عِبادِهِ مِنْ لَدُنْ آدَمَ علیه السلام الیٰ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله الّا بَعْدَ ابْتِلائِهِ وَ وَفاءِ حَقِ ّ الْعُبُودِیَّهِ فیهِ.

فَکراماتُ للّهِ تَعالی فِی الْحَقیقَهِ نَهایاتٌ بِدایاتُهَا الْبَلاءُ وَ بِدایاتٌ نِهایاتُهَا الْبَلاءُ.وَ مَنْ خَرَجَ مِنْ شَبَکَهِ الْبَلْویٰ جُعِلَ سَراجَ الْمُؤْمِنینَ وَ مونِسَ الْمُقَرَّبینَ وَ دَلیلَ الْقاصِدینَ وَ لا خَیْرَ فی عَبْدٍ شَکا مِنْ مِحْنَهٍ تَقَدَّمَها آلافُ نِعْمَهِ وَ اتَّبَعَها آلافُ راحَهٍ.

وَ مَنْ لا یَقْضی حَقَّ الصَّبْرِ فِی الْبَلاءِ حُرِمَ قَضاءَ الشُّکْرِ فِی النَّعْماءِ کَذلِکَ مَنْ لا یُؤَدّی حَقَّ الشُّکْرِ فِی النَّعْماءِ یُحْرَمُ قَضاءَ الصَّبْرِ فِی الْبَلاءِ،وَ مَنْ حُرِمَهُما فَهُوَ مِنَ الْمَطْرودینَ ]

ستایش خداوند بعد از ابتلا

خدای مهربان از زمان آدم تا خاتم،بنده ای را مورد ستایش قرار نداده مگر بعد از ابتلا و آزمایش او با سختی ها و پس از وفا و عمل به وظایف بندگی،پس مقامات و کرامت هایی که از جانب دوست می رسد نتیجه و آثار آزمایش ها و ابتلائات و بدایات و مقدّماتی است که نهایات آن ها ابتلائات و سختی هاست.

انسان مؤمنی که از میدان ابتلا سرفراز بیرون آمده،چراغ اهل ایمان و رفیق و انیس بندگان مقرّب حق می شود و راهنمای آنان که قصد سفر و سلوک معنوی و وصول به منزل نهایی دارند.