عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 314

به کراهت آیند.

حزن در حقیقت مقامی است که نتیجۀ آن امن از قهر و غضب الهی و بشارت به رحمت و فیوضات معنوی است.

تفکّر در پشت سر ایمان واقعی و اعتقاد ثابت پیدا شده و نتیجۀ تفکّر،احساس فقر و احتیاج و نیازمندی به درگاه او و سبب درخواست نجات و استخلاص از جناب اوست و هر شخص محزونی قهراً متفکّر است و هر متفکّری عبرت آموزست.

برای هریک از این دو دسته حالات مخصوص و معارف و علوم و روش و مشرب خاصیّ است.

احوالی که اختصاص به صاحب حزن دارد عبارت است از:

1-وصول به مرتبۀ یقین.

2-معاینۀ دیدن احوال قیامت از سؤال و کتاب و حشر و نشر.

3-آگاهی صاحب حزن از علّت است به معلول،از حق است به مخلوق.

4 -علم صاحب حزن گاهی عطائی است.

5-مشرب محزون سوز و گداز و درد و نیاز است.