عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 323

هرگاه خداوند برای کسی خیر بخواهد،خوبی هایش را از چشم او بپوشد و بدی هایش را در میدان مغزش رژه دهد و همنشینی با اهل غفلت را به نظر او ناپسند نماید.

حیا را پنج مرحله است:

1-حیایی که مانع از گناه است و این مرتبۀ نازلۀ حیا و بلکه حیای عوام النّاس است.

2-حیای تقصیر، به این معنی که شرمش آید مرتکب کاری شود که مشتمل بر تقصیر است هرچند ترک اولی باشد.

3-حیای کرامت، یعنی بزرگواری و عزت حضرت دوست مانع این است که مرتکب خلاف رضای او شود.

4-حیای محبّت، یعنی انوار محبّت حضرت او چنان بر سراسر وجودش تابیده که مجال مخالفتی برای عاشق در جنب معشوق نگذاشته است.

5-حیای هیبت، و این حیا علت خشیت است چنانچه حیای محبّت باعث امید و رجاست.

و هریک از این پنج مرحله را مقامی است که شرحش موکول به جزوه ای جداگانه است.

الهی ! به انوار جلال و اوصاف جمال و ذات مستجمع جمیع صفات کمالت ما را به این مراتب عالیه از حیا آراسته فرما و تمام تقصیرات و گناهان گذشته ما را که معلول غفلت و جهل بوده ببخش و بیامرز.