عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 36

و اندر ازل تو را این قسمت کرد،و چون پدید آمدی اهل گردانید و چون اهل گردانید توفیق داد.

چون نظارۀ منت وی کردی حق بین باشی،مخلص باشی،آن گاه بر تو شکری نو واجب گردد که تو را توفیق شکر داد،اندر زیر نظارۀ منّت چنان بمانی که به دیدن خویشتن و عمل خویشتن نپردازی.

پرسیدند:عمل خالص کدام است ؟ گفت:آن که از آفت ها بیرون آید و سلامت یابد،یعنی آفات تباه کنندۀ عمل یا عُجب نفس است یا ریای خلق یا طمع عوض است یا دیدن عمل است که هر یکی از این آفات طاعت هر دو کون را ویران گرداند،چون از این آفات بیرون آید آن گاه خالص باشد.

عمل خالص آن باشد که نه ملک بداند تا بنویسد و نه شیطان بداند تا آن را تباه کند و نه نفس بداند تا عجب آرد و آن انقطاع بنده باشد به خدای عزّ و جلّ و رجوع کردن به خدای تعالی از فعل خود.