عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 62

و کرامت و برکت و واقعیّت آن جناب چنان بود که با هرکس سخن می گفتند جواب می داد،آن جوان را صدا زدند،دیده گشود و عرضه داشت:«لبیک یا ابا القاسم» حضرت به او فرمود:بگو:«اشْهَدُ انْ لٰا الهَ الّا اللّهُ و انّی رَسُولُ اللّه».جوان به چهره پدرش که یهودی متعصّبی بود نگریست و چیزی نگفت،حضرت بار دوم او را صدا زد و شهادتین را به او تلقین کرد باز به پدرش نظر کرد و چیزی نگفت،بار سوّم او را صدا زد باز از ترس پدر لب فرو بست،حضرت فرمود:اگر میل داری بگو ورنه ساکت باش،جوان که زمینۀ حقیقت خواهی در وی تجلّی داشت شهادتین را گفت و به عبارت دیگر از تمام گذشتۀ خویش به حضرت محبوب بازگشت و سپس به کام مرگ افتاد،حضرت به پدرش فرمود:به این جوان دست مزن و کاری به او نداشته باش آن گاه به اصحابش فرمود:او را غسل داده و کفن کنید و سپس نزد من آورید تا بر وی نماز بگزارم،آن گاه از منزل یهودی درآمد در حالی که می فرمود:

خدای را سپاس گزارم که به وسیلۀ من بنده ای از بندگانش را از آتش نجات داد (1).

از حضرت رضا علیه السلام در کتب معتبرۀ حدیث روایت شده:

وَ اللّهِ مٰا اعْطِیَ مُؤْمِنٌ قَطُّ خَیْرَ الدُّنْیٰا وَ الْآخِرَهِ الّا بِحُسْنِ ظَنِّهِ بِاللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَجٰائِهِ لَه وَ حُسْنِ خُلْقِهِ وَ الْکَفِّ عَنِ اغْتِیابِ الْمُؤْمِنینَ،وَ اللّهُ تَعالی لا یُعَذِّبُ عَبْداً بَعْدَ التَّوْبَهِ وَ الْاِسْتِغْفٰارِ الّا بِسُوْءِ ظَنِّهِ وَ تَقْصیرِه فی رَجٰائِهِ لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ سُوءِ خُلْقِهِ وَ اغْتِیابِهِ الْمُؤْمِنینَ (2).