عرفان اسلامی جلد 12 صفحه 86

این واقعه در سرزمین وجودش برعکس است.

آنان که در راه تزکیۀ نفس بر اثر ریاضت و مجاهدت به مقامات عالی انسانی و مراتب بلند الهی و عرش معنویّت و روحانیّت می رسند،برای دیگران هم چون ابر رحمت و باران مرحمتی هستند که در ابتدای فصل بهار باعث شکوفا شدن تمام نباتاتند.در این زمینه جملات نورانی زیر را که از رحمه للعالمین حضرت محمّد صلی الله علیه و آله رسیده دقّت کنید:

انَّ لِلّهِ تَعالی عِبادًا امْجادًا مَحَلُّهُمْ کَمَحَلِّ الْمَطَرِ انْ وَقَعَ عَلَی الْبَرِّ اخْرَجَ الْبُرَّ وَ انْ وَقَعَ عَلَی الْبَحْرِ اخْرَجَ الدُّرَّ.

آری،حضرت اللّه بندگان بلندمرتبه ای است که موقعیّت اینان در جامعۀ همانند موقعیّت باران است،بارانی که چون بر بیابان ببارد گندم برویاند و چون بر دریا بریزد دُر و گوهر خارج کند.

اینان چون سایه تربیت بر اهل جسم بیندازند از آنان طاعت و خیرات و مبرّات و نیکوکاری سرزند و چون بر اهل دل ببارند دُرهای معرفت و مقام کشف و شهود از آنان به منصّۀ ظهور آید.

رسول بزرگوار اسلام صلی الله علیه و آله،آن سرور کاینات و روح موجودات و سرّ حقایق در کلامی نورانی و سرّی سبحانی می فرماید:

خداوند مهربان دربارۀ آن کسانی که پشت پا به آلودگی ها و ناپاکی ها می زنند و با آراستن خویش به محامد اخلاقی و حسنات الهی و عبادات ظاهر و باطن به سوی آن دادرس همیشگی می روند فرموده: