در آستانه سلوک صفحه 288

نماید. و آنگاه مؤمن از این عنایت پروردگاری برخوردار است که علاوه بر تضرّع همیشگی به درگاه او جز حضرتش در وجود او تأثیر گذار نباشد، تنها از او بخواهد و بر او توکل نماید. زیرا شیطان دشمنی قوی و غوی و به عنوان یکی از آسیب های جدّی برای خداپرستان مطرح است و بدون تضرع به درگاه الهی و توکل به خداوند امکان ندارد که از کید او فرار نمود.

آری، کسی که در این امر مهم توکل نکند بسان کسی است که دست خود را در دهان اژدها کرده و به زبان می گوید من از اژدها می ترسم. آری باید فرار کرد و کسی که تکیه گاه و سرپرست او خدا نباشد مانند کاهی است که به هر نسیمی متحرّک شده و به این سو و آن سو کشیده می شود.

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

«شیطان گوید: همه مردم در تحت قدرت و تسلط من هستند جز پنج گروه که در آن ها حیله و راه نفوذی ندارم: کسی که با نیت صادق به خدا اعتصام ورزد و در همه امور به او اعتماد نماید.

آن که در شب و روز خود بسیار خدای را تسبیح گوید.

آن کس که آنچه را برای خود پسندد و به آن خشنود باشد برای برادر مؤمن پسندد و بدان خشنود شود.

کسی که هنگام دیدن مصیبت بی تابی نکند.

و آن کس که به آنچه خداوند او را روزی کرده خشنود باشد و غم روزی نخورد.»(1)

امام رضا علیه السلام می فرمایند:

«هرگاه از منزل خود خارج می شوی - برای سفر یا غیر سفر - بگو:

«بِسْمِ اللَّهِ آمَنْتُ بِاللَّهِ، تَوَکَّلْتُ عَلَی اللَّهِ، ما شاءَ اللَّهُ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّهَ اِلّا بِاللَّهِ»