در اصل در سنت مسیحیان باستانیِ «جودون»، شیطان به عنوان «بخشی از آفرینش» است که در برگیرندهی قانونی است که میتواند در مقابل خواست خداوند مخالفت کند و با اختیار تام خود، قادر است مبارزه طلب باشد.
این مفهوم در طی قرون بعدی، به «مخالفت صرف علیه خداوند» تحریف شده است.
این معنا، از برداشتهای آزادی از «کهن الگو» (Archetype) ای همچون دو نیمهی متقابل خیر و شر، خوب و بد، روز و شب، نور و ظلمات و … اخذ شده است.
در ادیان الهی مختلف، شیطان، جایگاهها و معناهای خاص خود را دارا است.
در دین یهود، شیطان به عنوان «دشمن خدا» معرفی نشده است؛ بلکه «خادم»! خداست که وظیفه دارد ایمان بشریت را مورد آزمایش قرار دهد!. در دین مسیحیت و در بسیاری از شاخههای آن، شیطان در اصل، «لوسیفر» است.
قبل از آن که از درگاه خدا طرد شود، یک موجود روحانی یا فرشته بوده که در خدمت خداوندگار بوده است.
شیطان از درگاه خداوند به دلیل غرور بیش از حد و خودپرستی طرد شده است.
نکتهی مهم و اساسی در این خصوص، آن است که در غرب مسیحی، شیطان پرستی شکل شورش علیه مسیحیت را دارد. گروههای کوچک افراطی زیرزمینی دارند که هیچ ابایی از جنایت و آدم کشی ندارند و هویت خود را با عدد «666» و یا «اسکلت های» گوناگون، آشکار میکنند.
در دین مبین اسلام، کلمهی شیطان در عربی «الشیطان» به معنای خطاکار، متجاوز و دشمن است.
این، عنوانی است که به موجودی به نام «ابلیس» داده میشود. شیطان یکی از «فرشتگان» خاص خداوند بوده که جایگاه ویژهای نزد خدا داشته است.