بر کرانه غدیر صفحه 1208

حضرت در جواب فرمودند:

«من در هر روز یکبار و در هر شب یکبار به خدمت پیامبر اکرم می رسیدم و با ایشان به تن هایی ساعاتی را می گذراندیم. اکثر اصحاب رسول الله نیز به این امر آگاه بودند که ایشان با هیچکس به جز من این گونه رفتار نمی کند و در اکثر مواقع ایشان به منزل من می آمدند و ساعاتی را در تن هایی به صحبت می گذراندیم.

هر زمان که من در یکی از اتاقهای پیامبر حاضر می شدم، ایشان همسران خود را از اتاق خارج می فرمودند و منزل را برای من خلوت می فرمودند ولی هر گاه به منزل من تشریف می آوردند، کسی از اهل بیت من را خارج نمی فرمودند و آنچه را که من سؤال می کردم پاسخ می دادند و هر گاه من ساکت می شدم و سؤالاتم تمام می شد، آن حضرت خود آغاز به سخن می فرمود.

در نتیجه آیه ای از قرآن بر آن حضرت نازل نشد مگر آن که آن آیه را بر من می خواندند و من به خط خود آن را می نوشتم و تأویل آیات و تفسیر ناسخ و منسوخ و محکم و متشابه و خاص و عام آیات را به من تعلیم می فرمودند و از خداوند متعال مسئلت می کردند که نیروی حفظ و فهم آن را به من

عطا فرماید.

لذا من هیچ آیه ای را فراموش نکردم و آنچه را که خداوند به آن حضرت اعلام فرمودند، از حلال و حرام، امر و نهی و هر کتابی که پیش از آن حضرت نازل شده، حرف به حرف می نوشتم. سپس آن حضرت دست مبارک را بر سینه من می گذاشتند و از خداوند متعال مسئلت می کردند که قلب مرا از علم و حکمت پرنور سازد. من به آن حضرت عرض کردم پدر و مادرم به فدایت من از زمانی که دعا فرمودید، دیگر چیزی را فراموش نمی کنم.

آیا ترس و اندیشه فراموشی درباره من دارید؟

فرمودند:

نه، ترس فراموشی و جهل درباره تو ندارم.

*****