بر کرانه غدیر صفحه 1272

پس چون او به دنیا آمد، و بزرگ شد، مادرش او را برای اداء نذرش فرستاد و چون او

به نواحی مسیب که در نزدیکی کربلا رسید، در کمین آمدن زوار نشست.

پس خواب بر او غلبه کرد و قافله و کاروان زوار گذشت.

پس بر او گرد و غبار زوار رسید.

پس در خواب دید که قیامت بر پا شده و فرمان آمده که او را به آتش اندازند ولی آتش او را به واسطه آن غباری؟ از حرکت زوار امام حسین بر او نشسته بود، نمی سوزانند.

پس از خواب بیدار شد. از کار و نیت خود پشیمان شد و توبه کرد و محبت و ولایت خاندان پاک پیامبر را دل گرفت و به سرودن اشعار در مدح خاندان اهل بیت همت گمارد.

از اشعار اوست:

«… دلت را پاک کن و چشمت را با استعانت از خدا روشن نما و اگر نجات و رستگاری می خواهی پس زیارت کن حسین را. تا آنکه خدا را با روشنی چشم دیدار کنی.»

«هرگاه فرشتگان بدانند قصد زیارت امام حسین را داری، برایت ثواب می نویسد و آتش دوزخ حتما بر تو حرام می شود. زیرا که آتش لمس نمی کند و نمی سوزاند جسمی را که بر او غبار زائر حسین علیه السلام باشد.

*****