بر کرانه غدیر صفحه 1507

عمر که از این جمله خشمگین شده بود، دستور داد که فورا آن مرد را احضار کنند. چون او را آوردند، عمر به او گفت:

ای مرد تو هستی که ادعا می کنی که مؤمن هستی؟

او گفت:

آری آن مرد من هستم، ای خلیفه!

عمر گفت:

وای بر تو و از کجا این ادعا را می کنی؟ با رسول خدا گروههای مختلفی از مردم زندگی می کردند. مشترک و منافق و مؤمن پس تو از کدام گروه هستی؟

هر کس که بگوید:

من عالم هستم، پس او جاهل است و هر کس که بگوید که من مؤمن هستم، پس او کافر است، پس خلیفه آن مرد را به شدت سرزنش کرد. واقعا که نمی دانیم دلیل خلیفه بر این صحبت های خود چیست؟

آیا غافل از آیات بسیاری در قرآن است که در آن مردمی مدح شده اند که افتخار می کنند که مؤمن هستند.

*****