بر کرانه غدیر صفحه 1557

او گفت:

با من نیکویی می نمایی. بندهای آهنین را از من جدا می کنی و خواهرت را به همسری من در می آوری. زیرا که من برگشته ام و اسلام آورده ام.

ابوبکر

گفت:

من نیز چنین می کنم و آنگاه خواهرش را به عقد او در آورد. او شمشیر خود را از نیام برکشید، به بازار شتر فروشها رفت و هیچ شتر ماده و نر ندید مگر آن که آن را پی کرد. مردم بانگ برداشتند که اشعث کافر شده است و او چون کار خود را به پایان برده و شمشیر را بیفکند و گفت:

به راستی و سوگند به خدا که من کافر نشده ام ولی این مرد خواهرش را به من داده و ما اگر در شهرهای خود بودیم به گونه ای دیگر سور می دادیم. ای مردم مدینه بخورید و ای دارندگان شترها بیائید و مانند آن را بستانید.

در تاریخ آورده اند که:

«آن روز در مدینه همچون جشنِِ قربانی گردید.»

قیس خزرجی در این باره این شعر را سروده است:

«به راستی اشعث کندی در روز دامادی اش چنان سور داد که برای فراهم کردن آن، بار تبهکاری هائی گران را بر دوش خویش هموار ساخت».