بر کرانه غدیر صفحه 560

ثقفی، و … و …

تاکنون سخن بر سر آفاق کتاب «الغدیر» بود و اکنون چون وسیعتر بنگریم خواهیم دید که «الغدیر» به عنوان دفاعنامه جانشینان محمد و مفسران اصلی قرآن: علی و اولاد علی تنها کتاب ما شیعیان نیست، چون آنچه در «الغدیر» آمده است همه از مآخذ و مدارک و کتب موثق برادران اهل سنت است، مآخذی که همه سنن و آداب و عقاید و احکام دینی اهل سنت، از نماز و روزه گرفته تا دفن مردگان، در سراسر جهان و در طول تاریخ، بر پایه آنها قرار داشته است و دارد.

و اگر ببینیم که ابن خلدون می گوید:

مالک و ابو حنیفه، خلافت محمد بن عبد الله بن حسن مثنی [یعنی نواده امام حسن مجتبی «ع»] را از خلافت منصور عباسی اصلح می دانستند و از این جهت آنان را شکنجه کردند (17).

و اگر ببینیم که:

خود امام ابو حنیفه، در اختلافاتی که بین علویان و عباسیان روی می داد، به آل محمد «ص» متمایل بود، و هنگامی که ابراهیم نواده حضرت امام حسن و برادر محمد نفس زکیه بر منصور خلیفه عباسی شورید، ابو حنیفه به حمایت او بود و به قول زفر بن هذیل که خطیب بغدادی نقل کرده است با شدت و جهد، بر خلاف منصور سخن راندی

(تاریخ بغداد، 13/329)،

و حتی وقتی منصور دو نامه ی مجعول از طرف همین ابراهیم حسنی، به نام اعمش محدث و ابو حنیفه نوشت، اعمش بعد از خواندن آن را به خورد گوسپند داد، ولی چون نامه به ابو حنیفه رسید، آن را بوسید و جواب نوشت

(ضحی الاسلام 2/182، به نقل از ابن عبد البر/17)

و این امر سبب شد که