بر کرانه غدیر صفحه 561

بین ابو حنیفه و خلیفه عباسی، کدورتی پدید آید، و در نتیجه به امر خلیفه تازیانه خورد و به زندان افتاد و در آنجا به قول برخی مسموما از جهان رفت (18).

آری اگر این اظهارها و حقیقتها و دهها امثال آن را ببینیم (19) به این نتیجه درست می رسیم که «الغدیر»، کتاب مسلمانان است، نه تنها شیعیان، زیرا «الغدیر» نیز در جوهر خود، صورت دیگری است از ابراهیم حسنی یا هر ثائر علوی دیگر.

و حتی می نگریم که اگر در رگهای فرزندان سرزمینهای اسلام، خونی زنده است، که مایه ی پایداری آنان است در خطیرترین مقاومتها، باز همان خونی است که با ولای علی و آل علی در رگها می گردد و در قلبها می دود، و شاعران سرزمینهای آیات قرآن چنین می گویند:

تحت سماء صیفه الحمراء

من قبل الف سنه یرتفع البکاء

حزنا علی شهید کربلاء

و لم یزل علی الفرات دمه المراق

یصبح وجه الماء و النخیل فی السماء (20).

یا:

سمعت صوت و لزمن