بر کرانه غدیر صفحه 637

(پسرم، سلامت مرا به پدرت عمر برسان و بگو: امت محمد را بی سرپرست رها مکن. کسی را در میان آنان جانشین خود ساز و مسلمانان را چون رمه بی شبان مهل. می ترسم آشوب بر پا شود) (6).

با این سخن معاویه بن ابی سفیان، که هنگامی که خواست مثل یزیدی را در میان مسلمانان به خلافت برساند، به همین حکم عقلی مسلم چنگ زد و گفت:

من هراسناکم از اینکه امت محمد را پس از خود چون رمه ای بی شبان رها کنم (7).

شگفتا!

آیا در این صورت، می بایست یزید را سرپرست مسلمانان کنی یا امام و خلیفه بر حق حسین را

و شگفتتر اینکه عبداللّه بن عمر، عایشه و معاویه بن ابی سفیان، برای امت و بی سرپرست ماندن امت آن هم پس از اقوام یافت اسلام نگرانند و دل سوزانند، لیکن خدا و پیامبر خدا، به این امر توجه ندارند و در روزگاری که هنوز اسلام، مکتبی تازه پاست، محمد آن را همین گونه رها می کند و می رود …؟ واقعاً جای تکرار سخن ازری است:

(تعالی الله عما یقوله …)

باری، سخن درباره اهمیت حکومت در اسلام بود و اهمیت توجه به فلسفه سیاسی اسلام، یعنی رهبری عادل و محتوای غدیر و اشارات و تصریحات خود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در این باره و از این جمله است این سخن پیامبر اکرم در دنباله حدیث یادشده: و خداوند در آن روز، نعمت را بر امت من کامل کرد.

و این نعمت کامل گشته با نصب علی بن ابیطالب برای حکومت، نعمت رسالت و هدایت اسلامی است و زیستن سعادتمندانه و انسانی در قلمرو خدایی ولایت و سرپرستی اهل حق و ائمه عدل، که بشریت اگر بدان رسید که رسید و گرنه باید تا دامنه قیامت در راه تحقق آن بکوشد. به دیگر سخن، این نعمت که پیامبر می گوید، یعنی همان چیز که با نصب و تعیین علی بن ابیطالب برای حکومت و خلافت، به مردم داده شد و با کنار زدن علی از صحنه حکومت و سرنوشت اسلام، از مردم گرفته شد. سپس پیامبر در همان حدیث می گوید:

خداوند دین اسلام را برای امت من برگزید.