بر کرانه غدیر صفحه 696

(مردی از اهل شام، از عبدالله بن عمر، درباره متعه پرسید. عبدالله گفت:

حلال است. آن مرد گفت:

پدرت (یعنی عمر) از آن نهی کرده است. عبدالله بن عمر گفت:

اگر کاری را پدرم نهی کرده باشد

ولی پیغمبر اجازه داده باشد، آیا ما سنت پیامبر را ترک می کنیم و دنبال حرف پدرم میرویم؟ (الفصول المهمه فی تالیف الامه /64، چاپ 4) و در سراسر فقه مسائل بسیاری از این قبیل هست که در آنها بر خلاف نظر یا عمل پیامبر عمل کرده اند و فتوی داده اند از جمله رجوع شود به کتاب (النص و الاجتهاد) به این موضوع، برخی از بزرگان علمای اهل سنت نیز توجه به اعتراف کرده اند، مانند ابن ابی شیبه (م 235) کتاب عظیم (المصنف).

2 (شرر المقاصد)، به نقل از (تتمهالمنتهی) /46.

3 (فجر الاسلام) /78.

4 اشاره است به بیعت شکنانی که باعث فراهم آمدن جنگ (جمل) شدند.

5 (مع رجال الفکر فی القاهره) تالیف سید مرتضی الرضوی، چاپ قاهره، مطبوعات النجار (1394) /237.

6 جالب توجه (و مایه تاسف) است که بر شیعه طعن زده اند که قائل به (عصمت) است، یعنی بیگناه بودن و بری از اشتباه بودن چهارده تن، به تایید و خواست الهی آنگاه خود هر عربی را که نام صحابی بر خویش نهاده است، به نوعی، معصوم میدانند و بری از اشتباه و هوی و هوس و تمایلات نفسی و هر کاری را که کرده است درست تلقی میکنند، نهایت نام را عوض کرده اند، به جای (عصمت) گفته اند (عدالت).