سیری در الغدیر صفحه 50

بی اختیار از جنایاتی که نویسنده این کتاب به نام شریف ادب نموده است شکوه می نماید . بسیاری از مطالب ادبی مذهبی این کتاب توهینی است به عالم ادب و مذهب . عبارات ذیل نمونه ای از تراوشات طبع بیمار مؤلف آن است : 1 - " یکی از رؤسای تجار می گفت : پیر مردی بد اخلاق در کشتی با ما بود که هر گاه اسم شیعه می آمد عصبانی می شد - و با چهره ای برافروخته - ابرو در هم می کشید . به

او گفتم : هر دفعه که اسم شیعه آمده عصبانی شده ای ، تو از چه چیز شیعه بد ت می آید ؟ گفت : من از " شین " که در اول اسم " شیعه " است نفرت دارم ، چون من " شین " را جز در ابتدای کلمات زشت ندیده ام ، از قبیل شر ، شوم ، شیطان ، شغب ( فتنه و فساد ) ، شقاء ( بدبختی ) ، شفار ( نقص ) ، شرور ، شین ( عیب ) ، شوک ( خار ) ، شکوی ، شهره ( رسوایی و افتضاح ) ، شتم ( دشنام ) ، شح ( بخل ) . ابو عثمان بحر الجاحظ که این داستان را نقل می کرد گفت : " به این ترتیب پایه و اساسی برای حقانیت شیعه وجود نخواهد داشت " . ( 18 ) 2 - " رافضیان ( = شیعیان ) یهود امت اسلام هستند و همانطور که یهود دشمن مسیحیت است شیعیان هم دشمن اسلام می باشند " . 3 - " رافضیان مانند یهودیان ریختن خون مسلمین را مباح می دانند " . 4 - " یهودیان تورات را تحریف کردند و شیعیان قران را " 5 - " شیعیان مانند یهودیان گوشت شتر را نمی خورند " . 19 . . . . چه بسیار خونهایی که با همین افتراءها بر زمین ریخته شد و چه بسیار خانه هایی که به وسیله این تهمتها ویران گردید . ای کاش " ابن عبد ربه " قدری از مزاح و قصه گویی پا را فراتر می گذاشت

و قلم خویش را با این گونه تهمتهای ناروا ملوث نمی نمود ، هر کسی که مختصرترین اطلاعی درباره مذهب تشیع داشته باشد ، به خوبی می تواند نسبت به این سخنان " ابن عبد ربه " قضاوت نماید و میزان انصاف و ارزش علمی کتاب او را در یابد . ( 18 ) العقد الفرید ج 1 / 268 ، 269 .