سیری در الغدیر صفحه 52

3 - افترائات شهرستانی در " الملل والنحل " کسی که درباره مذاهب می نویسد ، بیش از هر کس دیگر باید مراقب باشد که مطالب نادرست و خلاف واقع در نوشته هایش راه نیابد ، چرا که با نوشتن یک سخن عاری از حقیقت ، آبروی ملتی بیگناه را می توان بر باد داد . شهرستانی نه تنها به این وظیفه بی توجه است بلکه در نوشته های خود دقیقا رفتاری ضد این رویه را دارد

. نمونه هایی از امانتداری شهرستانی را در ذیل می خوانیم ! شهرستانی می گوید : 1 - " متکلم شیعی ، هشام بن حکم می گوید : علی خدایی است واجب الاطاعه " . 2 - " هشام بن سالم ( شیعی ) می گوید : خدا به صورت انسانی است که قسمت بالایش تو خالی ومجوف ، و قسمت پائینش تو پر است . . . خدا دارای حواس پنجگانه است و دست و پا و گوش و چشم و دهان دارد " . 3 - زراره بن اعین ( شیعی ) می گوید : خداوند قبل از خلق صفات نه عالم بوده و نه قادر ، نه حی بوده و نه بصیر ، نه مرید بوده و نه متکلم " . 4 - " ابو جعفر محمد بن نعمان ( شیعی ) می گوید : خدا نوری است به شکل انسان اما جسم نیست " . 5 - " یونس بن عبد الرحمن قمی ( شیعی ) فرشتگان را حامل عرش و عرش را حامل پروردگار می داند " . ( 25 ) . . . . اعتقادات شیعه در کتب آنها درج است و این سؤال مطرح است که چرا شهرستانی این اقوال را به یکی از این کتابها ارجاع نمی دهد . کار سترگ علمی شهرستانی در این خلاصه می شود که دروغی را بسازد ، سپس به فردی از جمله متکلمین شیعی نسبت بدهد ، و عاقبت مانند یک دلقک ، فرقه هشامیه وزراریه ویونسیه و غیره بسازد . این فرقه ها تا زمان شهرستانی کجا بودند ؟ ! هشام بن

حکم تقریبا در سال 190 هجری وفات یافته وشهرستانی کتاب " الملل والنحل " خود را بعد از سال 500 هجری ( 25 ) الملل والنحل ج 2 / 185 - 188 .