رهنما 99 (آب و سراب) صفحه 12

نفس را از هر عاملی که باعث دوری از سعادت و کمالش می شود، منزّه دارد.)(1) امام صادق† فرمودند: العارف شخصه مع الخلق و قلبه مع الله، لو سهی قلبه عن الله طرفه عین لمات شوقاً الیه. (=عارف از لحاظ تشخص ظاهری و بدن، با مردم است؛ ولی قلب او همیشه با خداست و هرگاه قلب او از خداوند متعال آنی غفلت کند، هرآینه می میرد از جهت اشتیاق پیداکردن به سوی او.)(2) و امام علی† فرمودند: العارف وجهه مستبشرٌ متبسّم و قلبه وَجِل محزون. (=خداشناس گشاده رو و خندان و دلش ترسان و اندوهناک است.)(3) همچنین فرمودند: کل عارف عائفٌ. (=هر عارفی [دنیا را] ناخوش می دارد.)(4) و: الشوق خلصان العارفین. (=عشق خالص کنندۀ خداشناسان است.)(5)

1- . محمدی ری شهری، میزان الحکمه، 1381، ج8، ص3590.
2- . همان.
3- . همان، ص3591.
4- . همان.
5- . همان ص3592.