رهنما 99 (آب و سراب) صفحه 27

زیادی راجع به امور معنوی، یعنی آن وجهۀ انسانی که از عالم غیب است، [وجود دارد].»(1) به تعبیر برخی دین پژوهان معاصر، آنچه انسان معاصر بدان مبتلا شده، «سیطرۀ مجاز» است: مرگ دغدغۀ حقیقت، بلکه گریز از حقیقت و قناعت به مجاز... .(2) بنابراین معنویت نیز در معنای حقیقی اش به کار نرفته است و آرامش، رضایت، شادی، امید و... را معنویت دانسته اند. این درحالی است که معنای معنویت به عالم غیب و باطنِ وجود تعلق دارد و با عبور از عالم ظاهر و گذر از اعتباریات حاصل می شود و آرامش و امید و رضایت و شادی از آثار و نشانه های معنویت راستین است.

آری انسان معناگرا، به معنایی که گفته شد، آرامش پایدار و امید صادق و رضایت