آشنای حق: اندیشه و رفتارهای سلوکی آقامحمد بیدآبادی صفحه 129

آنست که آدمی به شهوات بی اعتبار و لذّات ناپایدار این سرای فانی مغرور و مسرور نشود و حیات آن جهانی و نعمت جاودانی جسمانی و روحانی آن را در سر این جیفۀ مردار که به مشقّت به دست آوردند و به محنت نگاه دارند و به حسرت بگذارند، نبازد و اگر نه در وقت تسلیم و رحلت و در قبر و برزخ و معاد و بعثت ندامتی کشد و عذابی چشد که مافوق آن متصوّر نگردد».(حسن دل ص 30).

بی ماحَصَل است کار دنیا بی رونق و تار دار دنیا

بازی مخوری به کار و بارش راضی نشوی به اعتبارش

مال است وبال و جاه چاهست دین تو از این و آن تباهست

بگذار تو این و آن و بگذر تا رسته شوی به روز محشر

(همان ص 32).

12 - بلند همتی

«این چه بی همتی و چه بی بصیرتی است که توراست ؟ علاقۀ زن و فرزند را که زند و پازند تو شده است بر هم زن و دل از تعلّق کونین برکن و در کورۀ ناکامی درآ و صیقل ریاضت بر آیینۀ معنی خود بزن و صاف و روشن شو که فرصت غنیمت است و عمر گذشته باز پس نیاید و دریغ، سودی ندهد».(همان ص 33).

کار امروز به فردا نگذاری زنهارروز چون یافته ای کار کن و وعده میار

کما قال سید الاوصیاء: