کتاب علم صفحه 118

مِنَ العُلَماءِ مَن یَذهَبُ فی عِلمِهِ مَذهَبَ الجَبابِرَهِ وَ السَّلاطینِ فِإن رُدَّ عَلَیهِ شَیءٌ مِن قَولِهِ أو قُصِّرَ فی شَیءٍ مِن أمرِهِ غَضِبَ فَذاکَ فی الدَّرکِ الرّابعِ مِنَ النّارِ.(1)

گروهی از عالمان هستند که در مورد علم خود، هم چون جباران و پادشاهان برخورد می کنند، اگر کسی سخن آن ها را رد کند یا در انجام یکی از دستوراتشان کوتاهی کند، عصبانی می شوند، این ها در طبقه ی چهارم آتش (جهنم) جای می گیرند.

گاهی شأن و شؤون عالمی به آن جا می رسد که برای خود هم چون پادشاهان حوزه ی امر و نهی قائل می شود، به طوری که تحمل رد کردن هیچ حرفش را از ناحیه ی هیچ کس ندارد. یا وقتی به چیزی دستور می دهد، توقع دارد که بی کم و کاستی و بلافاصله انجام شود که اگر نشود، خشم و عصبانیت او را در پی دارد. این گونه افراد در چهارمین طبقه ی آتش دوزخ قرار خواهند داشت.

و از این دو گروه بدتر و با عقوبت سخت تر، کسانی هستند که علم خود را وسیله قرار می دهند برای این که مردم آن ها را بسیار فرهیخته و خردمند به حساب آورند. امام (علیهِ السَّلام) درباره ی این گروه چنین فرموده اند:

مِنَ العُلَماءِ مَن یَتَّخِذُ عِلمَهُ مُرُوءَهً وَ عَقلاً فَذاکَ فِی الدَّرکِ السّابعِ مِنَ النّارِ.(2)

و از عالمان هستند کسانی که علم خود را وسیله قرار می دهند برای این که مردم آن ها را دارای انسانیت و عقل به حساب آورند، جایگاه این ها طبقه ی هفتم از آتش دوزخ است.

پست ترین و دردناک ترین طبقه ی جهنم، پایین ترین آن یعنی طبقه ی هفتم است و آن کیفر عالمانی است که با کسب علم به مردم بزرگی فروختند و از علم برای کسب آبرو نزد دیگران سوء استفاده نمودند. این ها سخت ترین عقوبت را دارند؛ چون به .