کتاب علم صفحه 125

آن اشاره فرموده اند:

حَقُّ سائسِکَ بِالعِلمِ التَّعظیمُ لَهُ و التَّوقیرُ لِمَجلِسِهِ و حُسنُ الاستماعِ إلیه و الاقبالُ عَلیه و أن لا تَرفَعَ علیه صَوتَکَ و أن لا تُجیبَ أحداً یَسأَلُهَ عَن شَیءٍ حتّی یکونَ هو الذَّی یُجیبُ و لا تُحَدِّثَ فی مَجلِسِهِ احَداً و لا تَغتابَ عندَه احَداً و أن تَدفَعَ عنه إذا ذُکِرَ عِندَکَ بِسُوءٍ و أن تَستُرَ عُیُوبَه و تُظهِرَ مَناقِبَه و لا تُجالِسَ لَه عَدُوّاً و لا تُعادِیَ له وَلیاً فَإذا فَعَلتَ ذلِکَ شَهِدَ لَکَ مَلائِکَهُ اللهِ بأنَّکَ قَصَدتَه و تعلّمتَ عِلمَه لِلّهِ جَلَّ اسمُه لا لِلّناس.(1)

امام (علیهِ السَّلام) در این قسمت سیزده ادب از آداب علم آموزی را تحت عنوان حق استاد بر شاگرد ذکر فرموده و در پایان تصریح کرده اند که اگر کسی همه ی این شرایط را رعایت کند، فرشتگان الهی برایش گواهی می دهند که برای خدا (لله) تعلّم نموده است. این آداب عبارتند از:

1- بزرگداشت و احترام به استاد، یعنی هر چه را که مصداق تعظیم و تجلیل اوست، رعایت نماید. اسم بردن از او با عظمت، کوچک نکردن او در حضور و غیابش و.....
2- حفظ احترام و وقار مجلس استاد. از انجام هر کاری که حرکت جلسه ی درس او را مخدوش می سازد، پرهیز نماید تا همه ی شؤون و آداب مجلس درس حفظ شود. از شوخی کردن و ارتکاب اعمال سبک خودداری نماید.
3- خوب گوش کردن به استاد. یکی از حقوق استاد این است که به سخنانش خوب گوش داده شود و از بی توجهی یا کم توجّهی یا انجام هر کاری که حواس انسان را پرت می کند، پرهیز گردد.
4- برخورد با استاد با روی باز و گشاده. «اقبال» به این است که انسان به همه ی صورت خود با دیگری روبرو شود و از برخورد باز و خوش دریغ ننماید. .
1- الخصال/2/567.