کتاب علم صفحه 131

برای وجود علم مفید است؛ همان طور که دوست داشتن دنیا علامتی برای علم بی فایده و مضر به حال انسان می باشد. از پیامبر (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) چنین نقل شده است:

مَن إزدادَ فی العِلمِ رُشداً فَلَم یَزدَد فی الدُّنیا زُهد لَم یَزدَد مِنَ اللهِ إلّا بُعداً.(1)

هر کس علمش رشد یابد امّا زهدش نسبت به دنیا زیاد نشود، نتیجه ای جز دور شدن از خدا نمی برد.

از حضرت موسی بن جعفر (علیهماالسلام) نیز این گونه نقل شده است:

مَن أحَبَّ الُّدنیا ذَهَبَ خَوفُ الآخِرَهِ مِن قَلبِهِ و ما أُوتیَ عَبدٌ عِلماً فَأزدادَ لِلدُّنیا حُباً إلّا ازدادَ مِنَ اللهِ بُعداً و ازدادَ اللهُ عَلَیهِ غَضَباً.(2)

هر کس دنیا را دوست بدارد، خوف آخرت از قلبش بیرون می رود و به هیچ بنده ای علمی عطا نمی شود که به دنبال آن محبتش به دنیا زیاد شود مگر آن که دوری او از خدا زیاد می شود و غضب خداوند بر او افزون می گردد.

منظور از خوف آخرت، خوف از عذاب و عقاب اخروی در نتیجه ی عمل خود انسان است. هر کس به دنیا دل بندد، ترس از عقاب خداوند در آخرت از قلبش بیرون می رود و اگر نتیجه و ثمره ی علمی، افزایش حب دنیا شود، یقیناً غضب خدا هم بر آن عالم بیشتر می شود.

این خطر برای هر عالمی و هر طالب علمی وجود دارد که خدای ناکرده علمش وسیله ای برای دل بستگی او به دنیا شود و اینم گونه به علم قدس الهی، خیانت ورزد. برای در امان ماندن از این خطر که آخرت انسان را نابود می کند، باید اخلاص در تعلّم، عمل به علم و تعلیم آن حفظ شود. اگر این خلوص از بین برود، این آفات هم خود نمایی می کنند. .