کتاب علم صفحه 134

در مرحله ی بعد دقایق و ظرایفی از علم برایش آشکار می شود که او را از اشتباه و خطای شیطانی در امان می دارد. آری برای شناخت دقایق و ظرایف علمی تنها نباید به دقّتنظر، مطالعه و مباحثه اتکا نمود. گرسنگی کشیدن برای خدا هم می تواند در حصول این نتایج مؤثر باشد.

اثر لقمه ی حلال در علم

علاوه بر پرخوری، حب طعام ممکن است به گونه ای دیگر به انسان آفت بزند: مقید نبودن به خوردن حلال. کسی که طالب نور علم الهی است، باید خود را مقید به خوردن غذای حلال نماید. پیامبر رحمت به ما این گونه وعده فرموده اند:

مَن أکَلَ الحَلالَ أربَعینَ یَوماً نَوَّرَ اللهُ قَلبَهُ.(1)

هر کس چهل روز (فقط) حلال بخورد، خداوند قلب او را نورانی می کند.

پاکی غذای جسم در پاکی روح انسان بسیار مؤثر است و بالعکس نمی توان گفت گه غذای حرام تاثیری در آلودگی روح و قلب انسان ندارد.

به هر حال بازداشتن نفس از شهوات - که یکی از مهم ترین آن ها شهوت غذا و شکم است - قلب انسان را آماده ی بهره مندی از نور علم و حکمت و معرفت می کند. آفت سوم حب طعام نیز همین جا خودنمایی می کند.

غذا خوردن به خاطر شهوت

علاوه بر پرخوری و رعایت نکردن حلال خوری، گونه ی دیگر آفت شکم، این است که انسان غذایی را به خاطر شهوت و میل نفسانی بخورد. همین قدر دنباله روی از شهوات هم می تواند به نورانی شدن قلب انسان به علم و حکمت، ضرر بزند. پیامبر (صَلیَّ اللهُ عَلَیه و آله و سَلَم) فرمودند:

مَن أَکَلَ طَعاماً لِلشَّهوَهِ حَرَّمَ اللهُ عَلی قَلبِهِ الحِکمَهَ.(2) .