کتاب علم صفحه 138

غیبت برای آنان به منزله ی مشاهده می شود.(1) آن گاه به همان صورتی که اگر مشاهده اش می کردند، دست به دامنش می شدند، اکنون هم دست نیاز به سوی امامشان دراز می کنند و نور علم را از او می طلبند. به عقل و نقل رجوع می کنند و به همه ی سفارش هایی که حضرات معصومین (علیهِم السَّلامُ) در طلب علم فرموده اند نیز عمل می کنند، امّا می دانند که تا او نخواهد، نور علم و معرفت نصیب کسی نمی شود. لذا دستی به کتاب و درس دارند و دستی هم به دامان آن واسطه ی فیض الهی تا رزق طیب علم به دست با برکت و پر فیض ایشان روزی آنان گردد.

امام عصر (علیهِ السَّلام) مصداق اتم نور خداست که نور علم هم از وجود مقدّس ایشان سرچشمه می گیرد. کسی که می خواهد قلبش به نور علم، منوّر گردد، باید پنجره های دل را به سوی این «نور الأنوار» الهی باز کند(2)، تا نور او قلبش را روشن نماید. این گونه قبل و بعد و در هنگام طلب علم، هوش و حواسش فقط روی یک نقطه تمرکز دارد و آن همان کانون انور الهی ماست که اکنونه غریبانه و مظلومانه در پس پرده ی غیبت است، امّا دوستانش فراموشش نمی کنند و هعر لحظه و ساعت در انتظار استجابت دعابر تعجیل فرج محبوبشان هستند. خدمت به آن بزرگ را بر همه ی نعمت های دنیا ترجیح داده اند، تا لبخند رضایتی بر لبان مبارک مولایشان بنشانند و به بزرگ ترین افتخار عالم که همانا نصرت و خدمت ولی الله اعظم در زمان غیبت و ظهورش است، نایل گردند. خدایا! حسرت برخورداری از این نعمت بی نظیر را بر دل های ما مگذار. الهی آمین. )