کتاب علم صفحه 42

دوست داشتن اهل علم

در بعضی احادیث دیگر توضیح شده که اگر انسان جزء عالمان و متعلمان نیست، حداقل در زمره ی دوست داران اهل علم باشد وگرنه بدبخت شده و به هلاکت می رسد.

فرمایش امام صادق (علیهِ السَّلام) در این خصوص، چنین است:

أُغدُ عالِماً أو مُتَعَلِّماً أو أحِبَّ أهلَ العِلمِ و لا تَکُن رابِعاً فَتَهلِکَ بِبُعضِهم.(1)

یا اهل علم باش یا طالب علم و یا دوستدار اهل علم و چهارمی (جز این سه) نباش که به سبب بغض آنان هلاک شوی.

کسی که اهل علم را دوست بدارد، در عمل به آنان شباهت پیدا می کند و به همین ارتباط قلبی باعث می شود که اگر علم عالمان را ندارد، حداقل در عمل از آنان فاصله ی زیادی نگیرد. امّا دشمنی با اهل علم، در عمل فاصله ی انسان را با آنان زیاد می کند و همین، سبب هلاکت می گردد.

سؤالی که در این جا مطرح می شود، این است که: منشأ شرافت علم چیست؟ چرا علم را این قدر شریف دانسته اند؟ در پاسخ می توانیم دو گونه شرافت برای نور علم قائل شویم، یکی مطلق علم و دیگر بعضی از علوم خاصّ.

شرافت مطلق علم

هر علمی را در هر حوزه ای می توان شریف و ارزشمند دانست. علم یعنی دانایی و چهل که نقطه ی مقابل آن است یعنی نادانی. روشن است که دانایی نسبت به هر چیزی در مقایسه با نادانی و جهالت نسبت به آن شرافت دارد. نور علم، هر معلومی را که برای عالم روشن نماید، هر چند امور زشت و ناپسند باشند، ارزشمند است. علم به بدی ها از جهت علم بودن و کاشفیتی که دارد، امر شریف و مقدسی است. انسان با .