کتاب علم صفحه 71

طاهر، چیزهای آلوده و نجس به کام روح انسان ریخته شود. علم، غذای روح انسان است و همان طور که انسان در مورد غذاهای جسمش کمال دقّترا به خرج می دهد که مبادا غذای آلوده و نامناسب بخورد، بیش از آن دقّترا باید نسبت به این که علمش را از کجا و چه کسی می گیرد، اعمال نماید. وقتی از امام باقر (علیهِ السَّلام) درباره ی آیه ی شریفه ی، (فلینظر الإنسان إلی طعامه)(1) سؤال می شود که منظور از غذای انسان (طعامه) چیست؟ می فرمایند:

عِلمُهُ الَّذی یَأخُذُهُ عَمُّن یَإخُذُه.(2)

منظور علمش است که آن را از چه کسی می گیرد.

از همین بزرگوار در تفسیر آیه ی شریفه ی: (و رزقناهم من الطیبات)(3) نقل شده که فرمودند:

اَلرِّزقُ الطَّیِّبُ هُوَ العِلم.(4)

روزی پاکیزه همان علم است.

این روزی پاکیزه را از کجا و چه کسی می توان به دست آورد؟ آیا کسی جز آنان که خدای متعال عصمتشان را تضمین کرده، می توانند وسیله ی رسیدن چنین روزی پاکیزه ای به انسان باشند؟ علم شریف تر از آن است که هر فرد جایزالخطایی بتواند واسطه ی جلب آن از طرف خدا باشد و خدا ما را در این امر فقط به برگزیدگان خودش ارجاع داده است.

علم؛ فقط در مکتب اهل بیت (علیهِم السَّلامُ)

جالب این جاست که در مکتب ائمه ی طاهرین (علیهم السلام)، هر سخن حق و صوابی در اصل از خود ایشان سرچشمه می گیرد. به فرموده ی امام باقر (علیه السلام): .

1- عبس/24.
2- کافی، کتاب فضل العلم، باب النوادر، ح8.
3- إسراء/70.
4- تفسیر قمی/2/22.