فرهنگ نامه زیارت صفحه 23

زیارت کربلا

سرزمین کربلا مدفن سیدالشهدا (ع) و شهدای عاشوراست. برای زنده نگه‌داشتن یاد و خاطره آن قیام خونین و ابراز وفاداری به خطّ اهل‌بیت، امامان ما تأکید بسیار کرده‌اند که هر شیعه تا می‌تواند به زیارت کربلا برود و برای زیارت قبر هیچ امامی به این اندازه سفارش نشده است. زیارت کربلا، موجب بهره‌مندی از شفاعت آن امام و آمرزش گناهان و سبب رحمت الهی می‌گردد و آداب

خاصّی دارد که در کتب زیارت بیان شده است.

زیارتگاه‌

مدفن هر یک از پیامبران، امامان، امامزداگان، شهدا و انسان‌های باایمان و اولیای الهی را زیارتگاه گویند، چون محلّی است که مردم به زیارت آن می‌روند و بر سر تربت آنان حاضر می‌شوند. حرم، امامزاده، امام‌باره و آستانه هم گفته می‌شود.

بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه

که زیارتگه رندان جهان خواهد شد (1)

زیارت مأثور

مأثور (از ریشه اثر) به چیزی گفته می‌شود که از پیامبر یا معصومین نقل و روایت شده باشد. متن برخی از زیارتنامه‌ها دارای سند روایی است و در کتب حدیث از امام نقل شده است. به چنین زیارتنامه‌هایی «زیارت مأثوره» گفته می‌شود. زیارت غیر مأثور، متن‌های زیارتی است که علمای دین و راویان احادیث، به تناسب مقام شخصیت و ویژگی‌های کسی که مورد زیارت است، تنظیم کرده‌اند و سند آن به امام نمی‌رسد.

زیارت مُطلقه‌