فرهنگ نامه زیارت صفحه 30

تمیز کردن گرد و غبار از حرم‌ها، حسینیه‌ها و مساجد. اصطلاحاً وقتی از سوی تولیت آستان‌های مقدّس، درب ضریح باز می‌شود و پول‌ها و هدایای زائرین را از داخل ضریح جمع می‌کنند و سپس با دستمال و گلاب، قبر مطهّر و داخل ضریح را تمیز و معطّر می‌کنند، به این مراسم «غبارروبی» گفته می‌شود و حضور در این مراسم یک افتخار است. خانه خدا (کعبه) را هم در ایّام حج، می‌گشایند و با گلاب شستشو می‌دهند که آن هم مراسم ویژه دارد و شستشوی کعبه اغلب با گلاب قمصر کاشان انجام می‌گیرد.

غسل زیارت‌

غسلی که قبل از رفتن به زیارت و حضور در حرم

ص: 50

انجام می‌شود. یکی از آداب زیارت است و ثواب دارد و نشان احترام گذاشتن به معصومی است که به حضورش شرفیاب می‌شویم. علاوه بر طهارت ظاهری بدن و لباس، طهارت روحی هم لازم است و غسل زیارت که مستحب است و به قصد قربت انجام می‌شود و دعایی هم دارد، بُعد معنوی را تأمین می‌کند. در زیارت کربلا مستحب است که زائر از آب فرات غسل کند. غسل زیارت جای وضو را نمی‌گیرد

فرّاش‌

از ریشه فرش، کسی که فرش و بساط را

می‌گسترد. به پیشخدمت و خدمتکار نیز گفته می‌شود. در زیارتگاه‌ها به کسانی که مأمور پهن کردن و جمع کردن فرش‌ها و زیلوها و جارو کردن حرم و صحن‌ها و رواق‌هایند، فرّاش گفته می‌شود. منصب فراشی و جاروکشی در مزارهای معصومین، افتخار است و زائران گاهی به صورت افتخاری به آن می‌پردازند.

قافله‌

گروهی که با سرپرستی ساربان یا مدیر کاروان، به سفرهای زیارتی یا تجارتی بروند (به «کاروان» رجوع شود).