- آداب الحرمین 1
- پیشگفتار 1
- آستان 2
- آستانبوسی 2
- آداب زیارت 2
- اذن دخول 3
- استطاعت 3
- احرام 3
- امام الحرمین 4
- اعتاب مقدّسه 4
- التماس دعا 4
- امامباره 4
- امامزاده 5
- اوقات زیارتی 5
- اوقاف 5
- بالای سر و پایین پا 6
- ایوان 6
- باب 6
- بست 7
- بانی 7
- بُقعه 7
- بست نشینی 7
- بقیع 8
- بینالحرمین 8
- بیت 8
- تبرّک 9
- پابوسی 9
- پنجره فولاد 9
- تُربت 9
- تلّ زینبیّه 10
- تَشرُّف 10
- توسّل 10
- جنّة البقیع 11
- جارالله 11
- تولیت 11
- حاجّ، حاجی 12
- چاووش خوانی 12
- جمکران 12
- حائر 12
- حجّ و عمره 13
- حَرَم 13
- حرمین شریفین 14
- حرم الرّسول 14
- حملهدار 14
- حرمُ الله 14
- خادم افتخاری 15
- خُدّام 15
- خانه خدا 15
- خادم الحرمین 15
- دخیل 16
- خطبه خوانی 16
- دار 16
- خیمهگاه 16
- رَواق 17
- روضه منوّره 17
- درگاه 17
- زَوّار 18
- زائر 18
- زائر سرا 18
- زُوّار 18
- زیارت 19
- زُوّارکَش 19
- زیارت از دور 19
- زیارت اربعین 19
- زیارت امینالله 20
- زیارت اموات 20
- زیارت خاصّه، زیارت مخصوص 21
- زیارت خائفانه 21
- زیارت پیاده 21
- زیارت جامعه کبیره 21
- زیارت رجبیّه 22
- زیارت عاشورا 22
- زیارتْ قبول 22
- زیارتگاه 23
- زیارت مأثور 23
- زیارت مُطلقه 23
- زیارت کربلا 23
- زیارتنامه 24
- زیارت نیابی 24
- زیارت ناحیه مقدّسه 24
- زیارت وداع 25
- زیارت وارث 25
- زیارت واجب و مستحبّ 25
- زینبیّه 26
- سَدَنه 26
- ستون 26
- سامرّا 26
- سلام 27
- سقّاخانه 27
- شام 27
- شفاخانه 27
- طلبیدن 28
- ضریح 28
- شمع گردانی 28
- صحن 28
- غبار روبی 29
- عتبات عالیات 29
- عَتَبهبوسی 29
- عهد 29
- فرّاش 30
- قافله 30
- غسل زیارت 30
- قبله 31
- قصد اقامت 31
- قُبّه 31
- کاروان 31
- کرامات 32
- کربلا 32
- کِشیک 32
- کعبه 32
- کاظمین 32
- کلیددار 33
- گنبد 33
- گلدسته 33
- کفشداری 33
- مرقد 34
- مدینه منوّره 34
- مزار 34
- مزار شهدا 34
- مُجاوِر 34
- مُشبّک 35
- مشاهد مشرّفه 35
- مسجدالحرام 35
- مَزور 35
- مقبره 36
- مَشهد 36
- مُعتَمِر 36
- مَضجَع 36
- مَقام 36
- میقات 37
- مناره 37
- منبر 37
- مکّه 37
- نایب 38
- نایب الزّیاره 38
- نقّاره خانه 38
- نجف اشرف 38
- نایبالتّولیه 38
- وادیالسّلام 39
- نماز زیارت 39
- وقف 39
مُجاوِر
به کسی گفته میشود که در یک شهر زیارتی سکونت دارد و مجاور و در جوار آنجاست، در مقابل زائر که به کسی گفته میشود که از جای دیگر برای زیارت آمده باشد. زائر و مجاور معمولًا با هم به کار میرود. از این رو به کسی که ساکن و مقیم شهر مکّه باشد، «جار الله» گفته میشود، یعنی همسایه خدا. به سکونت در مکانهای مقدس مجاورت میگویند.
ص: 54
مدینه منوّره
شهر مقدّسی که حرم پیامبر خدا و قبرستان بقیع در آنجاست. نام قبلی آن یثرب بوده که پس از هجرت پیامبر به آنجا به مدینةالنبی، سپس به مدینه شهرت یافت. پیامبر ده سال از عمر شریف خود را در این شهر گذراند. شهری بافضیلت است و به زیارت آن و نماز در مسجدالنبی بسیار توصیه شده و زادگاه امامان اهلبیت: و محلّ زندگی آنان بوده است. قبر مطهر امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام باقر و امام صادق: در قبرستان بقیع قرار دارد.
مرقد
آرامگاه. از ریشه «رُقود» است به معنای خوابیدن. قبر هر کس محلّ خواب ابدی اوست تا برپایی قیامت. به مدفن امامان و عالمان و شهیدان مرقد گفته میشود.
مزار
زیارتگاه، محلّ زیارت، حرم و بقعه امامان و امامزادگان و شهدا که مردم به دیدن آن میروند. به قبرستان و قبری هم که در شهرها و روستا وجود دارد مزار گفته میشود و مردم شبهای جمعه و روز جمعه بر سر مزار میروند و برای مردگان خود فاتحه میخوانند. مزار به کتابِ زیارت هم گفته میشود. تعدادی از علمای شیعه کتابهایی به نام مزار تألیف کردهاند که زیارتنامه ها را در بردارد و به نام «کتاب المزار» مشهور است، مثل مزار مشهدی، مزار شیخ مفید، مزار قطب راوندی و ...