- آداب الحرمین 1
- پیشگفتار 1
- آستان 2
- آستانبوسی 2
- آداب زیارت 2
- استطاعت 3
- اذن دخول 3
- احرام 3
- امام الحرمین 4
- اعتاب مقدّسه 4
- التماس دعا 4
- امامباره 4
- امامزاده 5
- اوقات زیارتی 5
- اوقاف 5
- بالای سر و پایین پا 6
- ایوان 6
- باب 6
- بست 7
- بانی 7
- بُقعه 7
- بست نشینی 7
- بقیع 8
- بینالحرمین 8
- بیت 8
- تبرّک 9
- پابوسی 9
- پنجره فولاد 9
- تُربت 9
- تلّ زینبیّه 10
- تَشرُّف 10
- توسّل 10
- جنّة البقیع 11
- جارالله 11
- تولیت 11
- چاووش خوانی 12
- حاجّ، حاجی 12
- جمکران 12
- حائر 12
- حجّ و عمره 13
- حَرَم 13
- حرمین شریفین 14
- حملهدار 14
- حرم الرّسول 14
- حرمُ الله 14
- خادم افتخاری 15
- خُدّام 15
- خانه خدا 15
- خادم الحرمین 15
- دخیل 16
- خطبه خوانی 16
- دار 16
- خیمهگاه 16
- رَواق 17
- روضه منوّره 17
- درگاه 17
- زَوّار 18
- زائر 18
- زائر سرا 18
- زُوّار 18
- زیارت 19
- زُوّارکَش 19
- زیارت از دور 19
- زیارت اربعین 19
- زیارت امینالله 20
- زیارت اموات 20
- زیارت خاصّه، زیارت مخصوص 21
- زیارت خائفانه 21
- زیارت جامعه کبیره 21
- زیارت پیاده 21
- زیارت رجبیّه 22
- زیارت عاشورا 22
- زیارتْ قبول 22
- زیارتگاه 23
- زیارت مأثور 23
- زیارت کربلا 23
- زیارت مُطلقه 23
- زیارتنامه 24
- زیارت نیابی 24
- زیارت ناحیه مقدّسه 24
- زیارت وداع 25
- زیارت وارث 25
- زیارت واجب و مستحبّ 25
- زینبیّه 26
- سَدَنه 26
- ستون 26
- سامرّا 26
- سلام 27
- سقّاخانه 27
- شام 27
- شفاخانه 27
- طلبیدن 28
- شمع گردانی 28
- ضریح 28
- صحن 28
- غبار روبی 29
- عَتَبهبوسی 29
- عتبات عالیات 29
- عهد 29
- قافله 30
- غسل زیارت 30
- فرّاش 30
- کاروان 31
- قُبّه 31
- قبله 31
- قصد اقامت 31
- کربلا 32
- کِشیک 32
- کعبه 32
- کاظمین 32
- کرامات 32
- کفشداری 33
- گلدسته 33
- کلیددار 33
- گنبد 33
- مُجاوِر 34
- مرقد 34
- مدینه منوّره 34
- مزار 34
- مزار شهدا 34
- مشاهد مشرّفه 35
- مسجدالحرام 35
- مَزور 35
- مُشبّک 35
- مَضجَع 36
- مَقام 36
- مقبره 36
- مَشهد 36
- مُعتَمِر 36
- مکّه 37
- میقات 37
- مناره 37
- منبر 37
- نایبالتّولیه 38
- نایب 38
- نایب الزّیاره 38
- نقّاره خانه 38
- نجف اشرف 38
- وادیالسّلام 39
- نماز زیارت 39
- وقف 39
مُجاوِر
به کسی گفته میشود که در یک شهر زیارتی سکونت دارد و مجاور و در جوار آنجاست، در مقابل زائر که به کسی گفته میشود که از جای دیگر برای زیارت آمده باشد. زائر و مجاور معمولًا با هم به کار میرود. از این رو به کسی که ساکن و مقیم شهر مکّه باشد، «جار الله» گفته میشود، یعنی همسایه خدا. به سکونت در مکانهای مقدس مجاورت میگویند.
ص: 54
مدینه منوّره
شهر مقدّسی که حرم پیامبر خدا و قبرستان بقیع در آنجاست. نام قبلی آن یثرب بوده که پس از هجرت پیامبر به آنجا به مدینةالنبی، سپس به مدینه شهرت یافت. پیامبر ده سال از عمر شریف خود را در این شهر گذراند. شهری بافضیلت است و به زیارت آن و نماز در مسجدالنبی بسیار توصیه شده و زادگاه امامان اهلبیت: و محلّ زندگی آنان بوده است. قبر مطهر امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام باقر و امام صادق: در قبرستان بقیع قرار دارد.
مرقد
آرامگاه. از ریشه «رُقود» است به معنای خوابیدن. قبر هر کس محلّ خواب ابدی اوست تا برپایی قیامت. به مدفن امامان و عالمان و شهیدان مرقد گفته میشود.
مزار
زیارتگاه، محلّ زیارت، حرم و بقعه امامان و امامزادگان و شهدا که مردم به دیدن آن میروند. به قبرستان و قبری هم که در شهرها و روستا وجود دارد مزار گفته میشود و مردم شبهای جمعه و روز جمعه بر سر مزار میروند و برای مردگان خود فاتحه میخوانند. مزار به کتابِ زیارت هم گفته میشود. تعدادی از علمای شیعه کتابهایی به نام مزار تألیف کردهاند که زیارتنامه ها را در بردارد و به نام «کتاب المزار» مشهور است، مثل مزار مشهدی، مزار شیخ مفید، مزار قطب راوندی و ...