معرفت توحید و عدل صفحه 41

1- کافی 1/98 ح 6 و ر.ک: نهج البلاغه، خطبه 179، ص 258.

2- کافی 1/97 ح 5 و توحید صدوق، ص 108.

3- توحید صدوق، ص 117.

6-معرفت فطری تنها معرفت حقیقی و پایه و اساس ایمان دینی است

در روایاتی که در ذیل آیه میثاق و آیه فطرت نقل شد این نکته به چشم می خورد که اگر معرفت فطری نمی بود، کسی پروردگار و آفریننده و روزی رسانش را نمی شناخت. (لَوْ لا ذلِکَ لَمْ یَعْرِف اَحَدٌ رَبَّه. لَوْ لا ذلِک لَمْ یَدْرِ أَحَدٌ مَنْ خالِقُه وَ لا مَنْ رازِقُه.)

از اینگونه تعابیر معلوم می شود که فطرت اساس و پایه خداشناسی دینی است و بدون آن معرفت حقیقی خدا ممکن نخواهد بود.

اصولاً معرفت حقیقی نسبت به یک شیء، شناخت شخص آن شیء است و شناخت های عقلی در قالب تصورات کلی، شناخت حقیقی محسوب نمی شود.(1)

در برخی روایات نیز معرفت قلبی، اساس ایمان دانسته شده است:

اَلْإیمانُ، مَعْرِفَهٌ بِالْقَلْبِ وَ إقْرارٌ بِاللِّسانِ وَ عَمَلٌ بِالْأًَرْکان.(2)

ایمان، شناختن به دل و اقرار به زبان و فرمان بردن با اندامهاست.

اَلْمَعْرِفَهُ أَصْلٌ، فَرْعُهُ الْإیمان.(3)

أَفْضَلُکُمْ، أَفْضَلُکُمْ مَعْرِفَهً.(4)